Biogazownia Przydomowa – Kompletny Przewodnik 2026

Rosnące koszty energii, presja na ograniczenie emisji i coraz łatwiejszy dostęp do dofinansowań sprawiają, że biogazownia przydomowa staje się realną opcją dla polskich rolników. Mikroinstalacja biogazu to nie futurystyczna technologia – to sprawdzone rozwiązanie, które od lat działa na tysiącach farm w Niemczech, Austrii i Danii. W Polsce rynek dopiero dojrzewa, ale zmiany prawne z ostatnich lat znacząco uprościły procedury dla małych instalacji poniżej 10 kW. Ten przewodnik odpowiada na wszystkie kluczowe pytania: jak działa biogazownia, ile kosztuje, co można z niej uzyskać i jak ją legalnie uruchomić na własnym gospodarstwie.

Czym jest biogazownia przydomowa?

Biogazownia przydomowa (zwana też mikrobiogazownią lub biogazownią rolniczą małej skali) to instalacja przetwarzająca organiczną materię – obornik, gnojowicę, odpady kuchenne czy biomasę roślinną – w biogaz i nawóz organiczny zwany pofermentem. W odróżnieniu od wielkich biogazowni przemysłowych o mocy kilkuset kilowatów lub kilku megawatów, instalacje przydomowe mają zazwyczaj moc elektryczną od 1 kW do 50 kW i pojemność fermentatora od kilku do kilkudziesięciu metrów sześciennych.

Biogazownia przydomowa spełnia dwie funkcje jednocześnie: zagospodarowuje odpady organiczne powstające w gospodarstwie i produkuje z nich energię oraz nawóz. Dla rolnika oznacza to mniejszy rachunek za prąd i gaz, lepiej zagospodarowane odchody zwierzęce i dodatkowy strumień nawozu o udokumentowanej wartości agronomicznej. W kontekście rolnictwo ekologiczne biogazownia jest narzędziem zamykającym obieg materii w gospodarstwie – ogranicza emisję metanu z niezagospodarowanego obornika i dostarcza nawóz wolny od patogenów i nasion chwastów.

Jak działa fermentacja beztlenowa?

Proces produkcji biogazu opiera się na fermentacji beztlenowej (ang. anaerobic digestion, AD) – naturalnym zjawisku rozkładu materii organicznej przez bakterie w warunkach bez dostępu tlenu. Proces przebiega w czterech etapach mikrobiologicznych: hydroliza, acidogeneza, acetogeneza i metanogeneza. Kluczową rolę odgrywają metanogeny – archebakterie wytwarzające metan jako produkt metabolizmu.

W praktyce substrat (mieszanina odpadów organicznych z wodą) trafia do szczelnego zbiornika – fermentatora. Temperatura wewnątrz jest utrzymywana na poziomie mezofilnym (35–42°C) lub termofilnym (52–55°C). W ciągu 20–40 dni mikroorganizmy rozkładają substrat, wydzielając biogaz, który gromadzi się nad cieczą lub w elastycznym zbiorniku gazowym (gazometrze). Przetworzona masa organiczna to poferment – wartościowy nawóz organiczny.

Skład biogazu

Biogaz jest mieszaniną gazów. Typowy skład surowego biogazu rolniczego to:

Metan (CH₄): 50–70%, zazwyczaj około 60%
Dwutlenek węgla (CO₂): 30–45%
Siarkowodór (H₂S): 0,1–0,5% (wymaga odsiarczania przed spalaniem)
Azot, para wodna, śladowe ilości innych gazów: reszta

Wartość opałowa biogazu zależy od zawartości metanu. Przy 60% metanu wynosi około 21–23 MJ/m³, co odpowiada mniej więcej 60% wartości opałowej gazu ziemnego. Przed wykorzystaniem w agregatach kogeneracyjnych lub kotłach gazowych biogaz jest odsiarczany i osuszany.

Substraty – co można fermentować?

Zakres substratów dostępnych na typowym polskim gospodarstwie jest szeroki. Każdy z nich charakteryzuje się innym potencjałem metanogennym (podawanym w m³ CH₄ na tonę świeżej masy lub na tonę suchej masy organicznej).

Obornik i gnojowica

Najłatwiej dostępny substrat w gospodarstwach hodowlanych. Gnojowica trzody chlewnej daje 15–25 m³ CH₄/t świeżej masy, gnojowica bydlęca nieco mniej – 10–20 m³ CH₄/t. Obornik bydlęcy (suchsza frakcja) osiąga 40–80 m³ CH₄/t suchej masy organicznej. Zaletą obornika i gnojowicy jest stały, regularny dopływ substratu. Wadą – stosunkowo niski potencjał metanogenny w porównaniu z substratami roślinnymi.

Odpady spożywcze i kuchenne

Odpady z kuchni, stołówek lub przetwórni rolno-spożywczych są doskonałym substratem współfermentacyjnym. Tłuszcze roślinne i zwierzęce mają bardzo wysoki potencjał – do 500 m³ CH₄/t suchej masy organicznej. Odpady warzywne i owocowe: 200–400 m³ CH₄/t suchej masy organicznej. Ważne: przy fermentowaniu odpadów kuchennych zawierających mięso lub produkty zwierzęce wymagana jest higienizacja substratu zgodna z rozporządzeniem UE nr 1069/2009 o produktach ubocznych zwierzęcego pochodzenia.

Biomasa roślinna

Kiszonka z kukurydzy jest „złotym standardem” substratu dla biogazowni – daje 200–250 m³ CH₄/t suchej masy organicznej przy bardzo stabilnym składzie. Trawy i zielonki: 150–200 m³ CH₄/t suchej masy organicznej. Słoma zbożowa po macerowaniu: 100–150 m³ CH₄/t suchej masy organicznej. W mikroinstalacjach przydomowych biomasa roślinna jest często stosowana jako substrat uzupełniający, zwiększający wydajność gazową instalacji bazującej na gnojowicy.

Orientacyjna wydajność biogazu z różnych substratów

Substrat	Biogaz (m³/t świeżej masy)	Metan (m³/t świeżej masy)
Gnojowica trzody	25–35	15–22
Gnojowica bydlęca	18–28	10–17
Kiszonka z kukurydzy	170–200	100–120
Odpady warzywne	60–100	35–60
Tłuszcze roślinne	700–900	500–620
Słoma zbożowa	150–200	90–120

Koszty mikroinstalacji biogazu

Koszt biogazowni przydomowej w Polsce w 2026 roku zależy przede wszystkim od mocy instalacji, rodzaju fermentatora i stopnia automatyzacji. Orientacyjne widełki cenowe dla kompletnych instalacji gotowych do uruchomienia:

Mikrobiogazownia 1–3 kW el. (fermentator 5–15 m³): 50 000–80 000 zł
Mikrobiogazownia 5–10 kW el. (fermentator 20–50 m³): 100 000–160 000 zł
Instalacja 20–50 kW el. (fermentator 100–300 m³): 200 000–450 000 zł

Cena całkowita obejmuje: fermentator z mieszadłem i systemem grzewczym, gazometr (zbiornik biogazu), stację uzdatniania biogazu (odsiarczacz, odwadniacz), agregat kogeneracyjny (CHP) lub kocioł gazowy, instalację elektryczną i sterownik automatyki, zbiornik pofermentu oraz rozruch i szkolenie obsługi.

Dodatkowe koszty, które warto uwzględnić w kosztorysie: przyłącze elektryczne (jeśli planuje się oddawanie nadwyżek do sieci), adaptacja istniejących zbiorników na gnojowicę, koszty projektu budowlanego i pozwoleń (2 000–8 000 zł), ubezpieczenie instalacji.

Okres zwrotu inwestycji

Przy instalacji 10 kW el. zasilanej gnojowicą z fermentacją kiszonki kukurydzy jako ko-substratem, typowe roczne oszczędności i przychody wynoszą:

Oszczędność na energii elektrycznej: 8 000–12 000 zł/rok (przy zużyciu własnym)
Oszczędność na ogrzewaniu (ciepło z kogeneracji): 4 000–7 000 zł/rok
Oszczędność na nawozach (poferment zastępuje nawozy mineralne): 3 000–6 000 zł/rok
Ewentualne przychody ze sprzedaży nadwyżek energii: 1 000–3 000 zł/rok

Łączna korzyść roczna: 16 000–28 000 zł. Przy inwestycji 130 000 zł (bez dofinansowania) prosty okres zwrotu wynosi 5–8 lat. Z dofinansowaniem pokrywającym 40–65% kosztów – 2–5 lat. To czyni biogazownię jedną z lepiej zwracających inwestycji w energetykę odnawialną dla rolnictwa.

Wymogi prawne w Polsce – procedura uproszczona dla instalacji do 10 kW

Kluczową zmianą dla mikrobiogazowni w Polsce jest tzw. procedura uproszczona dla instalacji OZE o mocy elektrycznej do 10 kW. Na podstawie ustawy o odnawialnych źródłach energii (ustawa OZE z 2015 r. i jej nowelizacje) oraz przepisów wykonawczych, instalacje biogazu rolniczego o mocy do 10 kW nie wymagają:

Pozwolenia na budowę (wystarczy zgłoszenie robót budowlanych lub procedura zgłoszenia mikroinstalacji do operatora sieci)
Koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej
Rejestracji w Rejestrze Wytwórców Biogazu Rolniczego (obowiązkowa dopiero od 10 kW)

Jednak nawet dla mikroinstalacji konieczne może być:

Zgłoszenie budowy do starostwa powiatowego (dla obiektów o powierzchni do 35 m² lub instalacji zbiornikowych)
Decyzja o warunkach zabudowy lub potwierdzenie zgodności z MPZP (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), jeśli działka nie ma planu
Ocena oddziaływania na środowisko – zazwyczaj nie jest wymagana dla instalacji o wydajności poniżej 100 t substratów/dobę, ale warto to potwierdzić w lokalnym RDOŚ
Zgłoszenie do operatora sieci elektroenergetycznej (OSD) w przypadku przyłączenia do sieci

Powyżej 10 kW el. procedury stają się bardziej rozbudowane: wymagana jest rejestracja w rejestrze wytwórców biogazu prowadzonym przez KOWR (Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa), a w przypadku instalacji powyżej 40 kW – pełne pozwolenie na budowę i decyzja środowiskowa. Dla instalacji powyżej 500 kW wymagana jest koncesja URE.

Przepisy dotyczące substratów

Kluczowe regulacje to rozporządzenie UE 1069/2009 o produktach ubocznych zwierzęcego pochodzenia (ABP) – dotyczy obornika i gnojowicy (kategoria II/III ABP). Obornik i gnojowica z własnego gospodarstwa mogą być fermentowane bez specjalnych zezwoleń, jeśli poferment wraca na grunty tego samego lub sąsiednich gospodarstw. Dodatkowe substraty kategorii II (np. treści żołądkowe) wymagają higienizacji w 70°C przez 60 minut przed lub w trakcie fermentacji.

Poferment – wartość nawozowa i zasady stosowania

Poferment to masa pozostająca po fermentacji beztlenowej. Dla rolnika to jeden z najcenniejszych produktów biogazowni. W porównaniu do surowej gnojowicy poferment ma:

Wyższy udział azotu amonowego (N-NH₄) – azot jest szybciej dostępny dla roślin
Niższy poziom patogenów (bakterii, wirusów) i nasion chwastów – fermentacja skutecznie je eliminuje
Zredukowany odór – co ułatwia aplikację w pobliżu zabudowań
Stabilniejsze pH (zbliżone do neutralnego)

Typowy poferment gnojowicowy zawiera: 3–6 kg N/m³, 1–2 kg P₂O₅/m³, 3–5 kg K₂O/m³. Przy rocznej produkcji 300 m³ pofermentu wartość nawozowa (według cen nawozów mineralnych w 2026 r.) wynosi 4 000–8 000 zł – realna oszczędność, którą można wpisać do kalkulacji opłacalności.

Poferment podlega przepisom o nawożeniu i może być aplikowany w dawkach zgodnych z programem azotanowym (dyrektywa azotanowa, OSN). Warto prowadzić ewidencję stosowania pofermentu, co jest też wymogiem przy korzystaniu z programów wsparcia ARiMR.

Praktyczne zastosowania biogazu w gospodarstwie

Ogrzewanie

Najprostsze i najczęstsze zastosowanie biogazu w małych instalacjach. Biogaz może zasilać kotły gazowe (po modyfikacji palnika lub zakupie kotła bigazowego), ogrzewać sam fermentator (co poprawia wydajność procesu w zimie) oraz ogrzewać budynki gospodarcze, chlewnie, obory czy mieszkanie. 1 m³ biogazu o zawartości 60% metanu dostarcza ok. 6 kWh ciepła przy sprawności palnika 85–90%, co odpowiada spaleniu ok. 0,55 m³ gazu ziemnego.

Produkcja energii elektrycznej (kogeneracja)

Agregaty CHP (Combined Heat and Power) produkują jednocześnie prąd i ciepło. Typowa sprawność elektryczna agregatów dostępnych w Polsce: 28–38%. Sprawność cieplna: 45–55%. Łączna sprawność energetyczna: 80–90%. Instalacja 10 kW el. pracująca 8 000 h/rok wytwarza 80 000 kWh energii elektrycznej – ponad 10-krotnie więcej niż przeciętne zużycie polskiego gospodarstwa domowego. Nadwyżki można oddawać do sieci w systemie net-billing obowiązującym od 2022 roku (system rozliczeń wartościowych).

Upgrade biogazu do biometan

Technologia uzdatniania biogazu do jakości biometan (>95% CH₄) jest dostępna dla instalacji od ~50 kW. Biometan może być wtłaczany do sieci gazowej lub sprężany jako CNG/LNG do zasilania ciągników i maszyn rolniczych. W 2026 roku w Polsce rynek biometan jest na etapie wczesnego rozwoju, ale kilka projektów pilotażowych działa już w województwach wielkopolskim i mazowieckim.

Producenci i dostawcy biogazowni przydomowych w Polsce

Rynek mikroinstalacji biogazu w Polsce dynamicznie się rozwija. Do głównych dostawców kompletnych instalacji lub kluczowych komponentów w 2026 roku należą:

PlanET Biogas Polska – oddział niemieckiego lidera rynku, instalacje od 10 kW wzwyż
Zorg Biogas – producent fermentatorów i kompletnych instalacji, doświadczenie na rynku polskim i ukraińskim
Agraferm Technologies – specjalizacja w małych instalacjach do 75 kW, modułowe systemy
BioEnergys – polska firma oferująca instalacje przydomowe i doradztwo techniczne
HomeBiogas (Izrael/dystrybucja PL) – bardzo małe instalacje dla indywidualnych gospodarstw, 1–5 m³ fermentatora, dla pojedynczych kuchenek gazowych
Schmack Biogas / Viessmann – instalacje przemysłowe, ale also mniejsze systemy po integracji grup

Przy wyborze dostawcy warto sprawdzić referencje w Polsce (zrealizowane instalacje w zbliżonych warunkach klimatycznych), dostępność serwisu w regionie, warunki gwarancji (standard: 2 lata na urządzenia, 5–10 lat na fermentator) oraz wsparcie w procesie uzyskiwania dofinansowania.

Dotacje i dofinansowania dostępne w 2026 roku

KPO – Krajowy Plan Odbudowy

W ramach KPO dostępne są środki na biogazownie rolnicze w komponencie A (Zielona energia i zmniejszenie energochłonności). Nabory są prowadzone przez ARiMR (Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) i NFOŚiGW. Dofinansowanie: do 65% kosztów kwalifikowalnych dla małych i średnich przedsiębiorstw rolniczych, do 45% dla dużych podmiotów. Maksymalna wartość dofinansowania dla mikroinstalacji biogazu w ramach jednego projektu: do 300 000 zł. Warto śledzić aktualności na stronie ARiMR, ponieważ harmonogram naborów KPO ulega zmianom.

Program „Energia dla Wsi” – NFOŚiGW

Program NFOŚiGW skierowany do rolników i spółdzielni energetycznych na terenach wiejskich. Oferuje preferencyjne pożyczki (oprocentowanie 1–2%) lub dotacje do 20% kosztów na instalacje OZE, w tym biogazownie. Warunek: instalacja musi być zlokalizowana na terenie gminy wiejskiej lub miejsko-wiejskiej. Nabory prowadzone w trybie ciągłym z limitami rocznymi.

PROW 2023–2027 / Plan Strategiczny dla WPR

W ramach interwencji wspierających inwestycje w gospodarstwach (dawny PROW, teraz Plan Strategiczny dla WPR) dostępne jest wsparcie na „Inwestycje zmniejszające ślad węglowy w produkcji rolniczej”. Biogazownie kwalifikują się jako inwestycje w odnawialne źródła energii na użytek własny. Dofinansowanie: do 60% dla młodych rolników, do 50% dla pozostałych. Nabory przez ARiMR – sprawdź aktualne ogłoszenia na armir.gov.pl.

Ulga inwestycyjna w podatku rolnym

Rolnicy inwestujący w biogazownię mogą skorzystać z ulgi w podatku rolnym – odliczenie 25% udokumentowanych nakładów inwestycyjnych od należnego podatku rolnego, przez maksymalnie 15 lat. To rozwiązanie kumuluje się z innymi formami wsparcia i jest automatycznie przyznawane po złożeniu wniosku do urzędu gminy.

Zalety i wady biogazowni przydomowej

Zalety

Niezależność energetyczna – własny prąd i ciepło niezależnie od cen na rynku
Efektywne zagospodarowanie obornika i gnojowicy zamiast ich składowania
Wartościowy nawóz organiczny (poferment) z certyfikowaną zawartością składników
Redukcja emisji metanu z odkrytych zbiorników gnojowicy – realny efekt klimatyczny
Stabilna praca przez cały rok, niezależnie od nasłonecznienia czy wiatru
Dostępność dofinansowań pokrywających 40–65% kosztów
Możliwość rozbudowy instalacji w miarę potrzeb

Wady i ograniczenia

Wysoki koszt inwestycji początkowej (50–200 tys. zł) – bariera wejścia dla małych gospodarstw
Konieczność stałego nadzoru i regularnej obsługi (codzienne dozowanie substratu, kontrola parametrów)
Wrażliwość procesu na niskie temperatury – zimą wymagane jest dogrzewanie fermentatora
Złożoność procedur administracyjnych powyżej 10 kW
Ryzyko awarii agregatu CHP (najdroższy element instalacji, koszt remontu 15 000–40 000 zł)
Konieczność zapewnienia stałego dopływu substratów – problem przy małym stadzie lub sezonowości produkcji
Odór w trakcie załadunku substratu i rozlewania pofermentu – wymaga zarządzania logistyką

Korzyści środowiskowe

Biogazownia przydomowa to nie tylko inwestycja ekonomiczna, ale też realne narzędzie ograniczania śladu środowiskowego gospodarstwa. Kluczowe efekty ekologiczne:

Redukcja emisji metanu: Metan z odkrytych lagun gnojowicy lub hałd obornika trafia bezpośrednio do atmosfery. Metan jest gazem cieplarnianym o potencjale GWP100 = 27 (27 razy silniejszy od CO₂). Przechwycenie go w fermentatorze i spalenie w agregacie CHP zamienia metan na CO₂ – redukcja emisji o ponad 95% w stosunku do niezagospodarowanej gnojowicy.

Zastąpienie nawozów mineralnych: Produkcja nawozów azotowych metodą Habera-Boscha jest energochłonna i generuje znaczne emisje CO₂. Stosowanie pofermentu zamiast mocznika lub saletry amonowej redukuje ślad węglowy produkcji roślinnej.

Lepsza gospodarka składnikami pokarmowymi: Fermentacja zwiększa dostępność azotu dla roślin (wyższy udział N-NH₄), co pozwala na bardziej precyzyjne nawożenie i ogranicza straty azotu do wód gruntowych.

Biodiversity benefit: Mniejsza intensywność stosowania nawozów mineralnych i pestycydów (przy nawożeniu pofermentem i prowadzeniu agrotechniki zgodnie z zasadami zrównoważonymi) sprzyja różnorodności biologicznej gleby i otoczenia pola.

Praktyczne wskazówki przed inwestycją

Zanim zdecydujesz się na zakup biogazowni, wykonaj kilka kroków przygotowawczych. Po pierwsze, przeprowadź audyt substratowy – policz, ile ton obornika, gnojowicy i biomasy roślinnej wytwarzasz rocznie. To pozwoli dobrać właściwą wielkość instalacji i ocenić realną wydajność. Po drugie, sprawdź MPZP lub warunki zabudowy dla Twojej działki – niektóre plany miejscowe wykluczają instalacje biogazowe lub nakładają dodatkowe wymagania odległościowe. Po trzecie, skonsultuj projekt z doświadczonym projektantem instalacji – wielu dostawców oferuje bezpłatną wstępną analizę techniczno-ekonomiczną. Po czwarte, zidentyfikuj dostępne dofinansowania przed podpisaniem umowy z wykonawcą – kolejność aplikowania o środki ma znaczenie dla kwalifikowalności kosztów.

Najczęściej zadawane pytania

Ile biogazu można uzyskać z obornika bydlęcego w ciągu roku?

Przeciętna krowa mleczna wytwarza ok. 25–30 kg obornika dziennie (lub 15–20 kg gnojowicy przy chowie bezściółkowym), co daje 9–11 t/rok. Z jednej tony świeżej gnojowicy bydlęcej uzyskuje się 18–28 m³ biogazu (10–17 m³ czystego metanu). Stado 20 krów może więc dostarczyć rocznie ok. 3 600–6 000 m³ biogazu – wystarczająco dużo, by zasilić instalację o mocy 3–5 kW el. w trybie ciągłym. Wyniki będą wyższe, jeśli do gnojowicy dodasz kiszonkę kukurydzy lub inne ko-substraty.

Czy do biogazowni do 10 kW potrzebne jest pozwolenie na budowę?

Dla mikroinstalacji biogazu rolniczego do 10 kW el. prawo polskie przewiduje uproszczoną procedurę. Zazwyczaj wystarczy zgłoszenie budowy do starostwa powiatowego (nie pozwolenie na budowę), pod warunkiem że instalacja mieści się w parametrach opisanych w Prawie Budowlanym dla obiektów niewymagających pozwolenia. Jednak szczegółowe wymagania zależą od lokalnego MPZP, sposobu przyłączenia do sieci i rodzaju zabudowy na działce. Zawsze warto potwierdzić wymagania w lokalnym starostwie przed złożeniem zamówienia u wykonawcy.

Ile kosztuje serwisowanie biogazowni przydomowej?

Koszty operacyjne i serwisowe typowej mikroinstalacji 10 kW el. wynoszą 3 000–8 000 zł rocznie. W skład kosztów wchodzą: wymiana oleju i filtrów w agregacie CHP (co 500–1000 h pracy), przeglądy techniczne, wymiana elektrod odsiarczacza, ewentualne naprawy pomp i mieszadeł oraz energia elektryczna zużywana przez sam fermentator (grzanie, mieszanie) – ok. 5–10% produkowanej energii. Większa rezerwa finansowa (20 000–40 000 zł) na remont generalny agregatu CHP po 30 000–40 000 h pracy jest zalecana w planowaniu długoterminowym.

Czy poferment z biogazowni można stosować tak samo jak gnojowicę?

Poferment jest prawnie traktowany jako nawóz organiczny lub środek poprawiający właściwości gleby, w zależności od składu i certyfikacji. Zasady stosowania są podobne do gnojowicy: obowiązują limity dawek azotu wynikające z dyrektywy azotanowej (max 170 kg N/ha/rok na OSN, 230 kg N/ha/rok poza OSN), zakazy aplikacji w terminach ochronnych (zima, przed opadami) i odległości od wód. Poferment ma jednak wyższą dostępność azotu dla roślin, co wymaga nieco większej precyzji w dawkowaniu. Zalecana jest analiza składu pofermentu co 1–2 lata w akredytowanym laboratorium.

Jakie dofinansowanie mogę uzyskać na biogazownię w 2026 roku?

W 2026 roku rolnicy w Polsce mogą korzystać z kilku źródeł wsparcia: dotacje z KPO (do 65% kosztów kwalifikowalnych, nabory przez ARiMR), preferencyjne pożyczki z programu „Energia dla Wsi” NFOŚiGW (oprocentowanie 1–2%), dotacje z Planu Strategicznego dla WPR (do 60% dla młodych rolników). Dodatkowo przysługuje ulga inwestycyjna w podatku rolnym (25% nakładów odliczane od podatku przez do 15 lat). Łączenie różnych źródeł jest możliwe, ale wymaga spełnienia zasad pomocy de minimis i warunków kumulacji wsparcia określonych w poszczególnych programach. Szczegóły aktualnych naborów – zawsze na stronie armir.gov.pl i nfosigw.gov.pl.

Czy biogazownia przydomowa opłaca się przy małym stadzie – np. 5–10 krów?

Przy stadzie 5–10 krów ilość gnojowicy jest często niewystarczająca do samodzielnego zasilenia nawet najmniejszej instalacji w sposób rentowny. Rozwiązaniem jest ko-fermentacja: uzupełnienie gnojowicy kiszonką kukurydzy lub odpadami organicznymi. Alternatywnie, kilku sąsiadujących rolników może wspólnie zainwestować w jedną większą instalację w modelu spółdzielni energetycznej – co poprawia ekonomikę i upraszcza obsługę. Dla hodowli poniżej 5 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych) lepszym rozwiązaniem mogą być proste biogazowniki ogrodowe (np. systemy HomeBiogas) do produkcji gazu kuchennego, z kosztem 3 000–8 000 zł.

Więcej o technice rolniczej znajdziesz w naszym przewodniku po technice i mechanizacji rolniczej.